Nederland

Stichting Coolvalley

Coolvalley - jaarrekening 2022.pdf

Afschrift akte van statutenwijziging Stichting Coolvalley.pdf

uittreksel_handelsregister_51254298.pdf

Beleidsplan Stichting Coolvalley inzake ANBI.pdf

Jeroen Koolbergen

San Fu Maltha

Mardou Jacobs

Culturele ANBI-stichting die media-producenten (speelfilm, documentaire, tv, bladen) en subsidiegevers bij elkaar brengt.
Werkt met overheidsfondsen, private fondsen en particuliere donateurs. Geïnteresseerd in interessante culturele projecten.

We mikken op de selectie voor het International Film Festival Rotterdam - IFFR 2027

of anders:

International Documentary Festival Amsterdam - IFFR 2027

Filmmaker Sander Francken is nazaat van een plantersfamilie . Zijn overgrootvader stichtte in 1883 een plantage in de oosthoek van Java, aan de voet van een vulkaan. Jack Francken, zijn vader, was de laatste in de familie die er de leiding had, tot de plantage in 1956 genationaliseerd werd. Inez Hollander, een nicht, schreef een interessant boek over de geschiedenis van het familiebedrijf  https://www.bol.com/nl/nl/p/verstilde-stemmen-en-verzwegen-levens/1001004006444842/ Ze raadpleegde familieleden in verschillende werelddelen, maar haar oom Jack weigerde alle medewerking. Ook met zijn kinderen sprak hij niet over zijn tijd op de plantage, al was het de mooiste van zijn leven.
Plantages vormden eeuwenlang de basis van het kolonialisme. Toch bestaat er niet één documentaire over een plantage. Het is een hiaat in de verbeelding van het kolonialisme. In WO2 zijn veel plantages door de Japanners vernietigd. Plantages die voortbestaan zijn sinds het vertrek van de Nederlanders amper gemoderniseerd. Hakim, journalist / schrijver en historicus uit Jember, vat het verschijnsel kernachtig samen: wie meer wil weten over het kolonialisme moet vooral kijken op de plantages die voortbestaan.
De ‘motor’ in de film over de Kali Jompo plantage is Sander’s zoektocht naar het verzwegen verleden van zijn vader. Zo ontdekken we hoe de erfenis van het kolonialisme er voortleeft.
De + 250 bewoners zijn Madurees en nazaten van de mensen die er sinds de oprichting werkten. De leiding is in handen van een Javaan, Agus. Niets wordt er gedaan zonder zijn toestemming. De koffie- en rubberproductie is als vanouds, handmatig, zonder pesticiden en kunstmest. In de rivier draait een Geveke generator uit Amsterdam, die het bedrijf al zo’n 100 jaar van stroom voorziet. Alles verkeert in staat van verval . De rubbertappers - vooral jonge moeders en vrouwen op leeftijd - beklimmen ’s nachts om 3 uur de bergachtige jungle met een lampje, een kerfmes en 2 tonnen aan een juk. De sterksten gaan ’s middags opnieuw de jungle in, te voet, om koffiebonen te plukken in een ander deel van het 400 ha. grote gebied. Hun ouders en grootouders deden hetzelfde. Slavernij was  23 jaar vóór de aanleg van KJ afgeschaft, maar het werk heeft er nog de kenmerken van. 
We gebruiken de kracht van herhaling om hun werk voelbaar te maken. De sequenties alterneren met verhalen over vroeger, vanuit het Indonesische perspectief èn een Nederlands perspectief (uit het boek van Inez). Wat voorbeelden:
Lora June kreeg er een mausoleum, waar eens in de maand voor hem gebeden wordt. Hij was als religieus leider naar het gebied gekomen, raakte bevriend met overgrootvader Francken en hielp bij de aanleg en onderhoud van de plantage. Multatuli beschreef in de Max Havelaar: Nederlanders stelden invloedrijke personen aan als vorsten en andere leiders om samen de bevolking uit te buiten. Dat heeft op KJ goed gewerkt, de bewoners zijn Lora June nog steeds dankbaar.
Sander’s vader had de bijnaam Palere. Hij liet in 1950 een moskee bouwen, achter de koffieraffinaderij. Wilde hij de mensen gunstig stemmen nu Indonesië onafhankelijk was? Deed hij het uit schuldgevoel: als verzetsstrijder tegen de Duitsers was hij na de oorlog gaan vechten tegen Indonesische vrijheidsstrijders..
Matholla, ex-hoofd beveiliging, bracht hem als kind pitten van rubberbomen voor nieuwe aanplant en kreeg altijd wat geld. Een ander vertelt dat Palere zijn ontbijt met hem deelde wanneer hij op de veranda kwam. Weer een ander vond hem stoer, in zijn Willy's met pistool op zak en adequaat reagerend bij elke overval door rondtrekkende rampokkers. Gevraagd of zij ook zijn vrouw kenden, antwoordt de bejaarde Musapik: Welke?. Dit laat de filmmaker niet meer los: zou hij een buitenvrouw hebben gehad - een njai - net als de plantagehouders in de Mississippi-delta die zich vergrepen aan zwarte slavinnen? Is hij dáárom blijven zwijgen over zijn tijd hier? Volgens Alimin, 74 en helderblauwe ogen, was zijn moeder huishoudster bij Palere en sprak ze vaak over hem; hij wil wel een dna-test . Volgens Matholla hebben zijn (eigen) blauwe ogen met leeftijd te maken want vroeger waren ze bruin, al is hij ervan overtuigd dat Palere een njai had in Klungklung, een naburig dorp. Als dit de mooiste tijd van zijn leven was, moet zijn vader echt van zijn njai gehouden hebben…
Sommige verhalen ondersteunen we met zw/w ‘archiefbeelden’, die op basis van oude familiefoto’s met AI gegenereerd worden. 
Het zijn voorbeelden van de verhalen die we zijn tegengekomen.  Maar we maken een documentaire waarin we ons vooral richten naar wat zich voor de camera voordoet; dat is vaak even onvoorspelbaar als het leven zelf. Wat we zullen bereiken d.m.v. deze zoektocht is een verbeelding van de erfenis van het kolonialisme. Of we uiteindelijk zullen vaststellen of Sander hier een halfbroer of -zus heeft of heeft gehad, is niet zo van belang. Het zoeken ernaar is zogezegd de motor van de film - door Alfred Hitchcock ‘een MacGuﬃn’ genoemd.

Amsterdam

Azië

Sander Francken FILM 
https://sanderfranckenfilm.com/

Stichting Vestige 
https://stichtingvestige.nl/

Staccato Films
https://www.staccatofilms.com/

Two Islands Digital 
https://www.2id.asia/

Mokum Filmdistributie
https://mokumfilm.nl/

Het aantal verkochte bioscoopkaartjes, festival selecties, behaalde nominaties en awards, verkoop aan zendgemachtigden in binnen- en buitenland, kijk- en waarderingscijfers en filmrecensies geven aan in hoeverre de documentaire succesvol is. 

Het verwerven van een productiebijdrage van het Indonesisch Ministerie van Cultuur & Onderwijs, waar onze coproducent 2ID in Jakarta een beroep op wil doen. Zie: https://insightsindonesia.com/indonesia-film-matchfund-cannes/
Deze regeling kan een bijdrage in de productiekosten opleveren van max. 50% van de reeds gefinancierde middelen. Gebruikelijk in Indonesië is echter dat een nieuwe president (sinds oktober 2024 is dat Prabowo Subianto) de regelingen van zijn voorganger in de ijskast zet. Als dit ook voor het matching fund geldt, zal ons financieringstraject erdoor vertraagd worden.

Religie en levensbeschouwing

Onderwijs en wetenschap

Maatschappelijke en sociale doelen

Kunst en cultuur

Wie méér wil weten over het kolonialisme in NL Indië moet vooral kijken op de plantages die voortbestaan. Door zijn vaders zwijgen ontdekt een filmmaker hoe het kolonialisme voortleeft op de voormalige koffie- en rubberplantage van zijn familie.

Sommige bewoners van Kali Jompo hebben als kind de Nederlanders op de plantage nog meegemaakt. Ze zullen vanwege hun leeftijd niet lang meer onder ons zijn. Hun verhalen en visie op het lokale bewind van de Nederlanders zullen dan verstommen...

Leven op het land

Kwaliteit onderwijs

Vrede, justitie en sterke publieke diensten

Geen armoede

Duurzame steden en gemeenschappen

Eerlijk werk en economische groei

Ongelijkheid verminderen

Senioren

Mannen

Vrouwen

Jongeren (< 18 jaar)

Overig

DE STILLE KRACHT VAN KALI JOMPO

Verantwoorde consumptie en productie

Geen honger

Alle doelgroepen

Volgens een regeringscommissie onder leiding van prof. Dr. Jet Bussemaker zijn naar schatting twee miljoen Nederlanders nauw verbonden met voormalig Nederlands Indië doordat zijzelf, hun ouders of hun grootouders daar leefden, de roerige tijd van dekolonisatie meemaakten en door omstandigheden gedwongen werden om naar Nederland (r)emigreerden. 
De publieke belangstelling voor alles wat op het gebied voor voormalig Nederlands-Indië, is de afgelopen jaren sterk toegenomen - ook onder jongeren. Het succes van Anak Indië (van Hetty Naaykens), Ze noemen me Baboe (Sandra Berens) en Sporen van Indië (Reda van der Putten) zijn daar klinkende voorbeelden van.


Het onderzoek en de filmopnames worden gerealiseerd op de koffie- en rubberplantage Kali Jompo, in een bergachtig gebied , ruim 400 ha groot, aan de voet van de Argapuro vulkaan. Kali Jompo ligt circa 20 km ten noorden van de stad Jember.  
Onze voorbereidingen, de montage en de postproductie worden hoofdzakelijk gerealiseerd in Amsterdam en omgeving. De geluidsafwerking zal in Utrecht plaatsvinden.

De nationale première van DE STILLE KRACHT VAN KALI JOMPO zouden we graag in Haarlem organiseren, waar het allemaal begonnen is. De plantersfamilie Francken komt er vandaag, hun Cultuurmaatschappij Kali Djompo had er haar hoofdkantoor aan het Spaarne en het is de geboortestad van regisseur Sander Francken. De Indonesische première zouden we t.z.t. graag in Jember organiseren. De familie Francken gold er als een van de eerste investeerders in de lokale economie.  

Kunst en Cultuur:
Sander Francken ging als student aan verschillende kunstacademies beseﬀen dat alle disciplines in de kunst verenigd kunnen worden in de cinema. Sindsdien realiseerde hij talrijke films in uiteenlopende genres en stijlen. Uit eerder werk blijkt dat hij veel ervaring heeft met het zich verplaatsen in verschillende culturen en het werken met mensen met heel verschillende achtergronden en dit op vele, zeer diverse plekken, resulterend in een aantal bekroningen. 
Voorbeelden zijn de speelfilm BARDSONGS gebaseerd op volks-vertellingen in Rajasthan, Mali en Ladakh, de speelfilm PAPA’S SONG (deels opgenomen in de zwarte gemeenschap op Curacao) en documentaires als DEALING AND WHEELING IN SMALL ARMS (over wapenhandel in o.a. Congo, Oeganda, Cambodja en oost Europa), DORP VAN MIJN OUDERS en SOEFISME & ISLAM (Marokko). Een documentaire in Indonesië over Kali Jompo is daar een mooi vervolg op. 

Zie ook: sanderfranckenfilm.com

Maatschappelijke thema's en sociale doelen:
Voor velen was het trauma van de chaotisch verlopen dekolonisatie en de bersiap zo erg dat in huiskamers in Nederland het woord Indië niet meer werd uitgesproken. Dit was ook het geval voor Hollanders en Sander Franckens familie. 
Maar in plaats van het blijven verzwijgen besloten Hollander en Francken deze cyclus te doorbreken en de banden met Kali Jompo aan te halen.
Dankzij Inez Hollanders onderzoek weten we dat de Franckens naast winst maken met hun NV een zekere sociale functie bekleedden: ze zorgden voor werkverschaffing, de agrarische infrastructuur, kennisoverdracht, medische zorg en onderwijs voor hun arbeiders en hun families (Kali Jompo heeft nog een oud schoolgebouw met 6 klaslokalen). 
De Franckens waren katholiek maar katholieken praatten niet graag over hun geloof (vanaf de beeldenstorm tot de grondwetswijziging van 1840 moesten katholieken hun geloof verbergen en belijden op zolders en in kelders), maar ze gaven veel geld aan een kerk in Jember. Hun gedrag was echter belangrijker dan hun donaties, waarin altijd weer het Latijnse motto laboris, non honoris terugkwam.
In diezelfde geest besloot Sander Francken de draad op te pakken waar Hollander die had laten vallen. Het koloniale verhaal was verteld, maar kon hij, in samenwerking met Indonesiërs ter plaatse, een postkoloniaal verhaal verfilmen dat verleden en heden samenbrengt in een dialoog om elkaar beter te begrijpen? Hoe was het leven voor de bewoners van Kali Jompo na de oorlog en hoe is het nu? Wat zijn nog de lijntjes met het verleden ? Hoe spelen herinneringen en orale geschiedenis een rol in het bepalen van goede en kwalijke nalatenschappen? En hoe vormt het nalatenschap een basis voor de verdere geschiedschrijving, maar ook, en misschien zelfs belangrijker, het helen van opgepot trauma van zowel de Indonesiërs en Nederlanders. 

De verhalen van bewoners van Kali Jompo gaan ook dáár over:
Uit een getuigenis van Sutiyami, die in 1943 geboren is en nog een glasheldere geest heeft, komt naar voren dat na het vertrek van Palere in 1951 op Kali Jompo verschrikkelijke dingen zijn gebeurd. Sutiyama was ’n jaar of acht toen de rivier rood kleurde door de moord op enkele plunderaars, gepleegd door een of meer Nederlanders die er toen de leiding hadden...

Voor WO2 stond Kali Jompo onder leiding van Peddy Francken, jongste zoon van de oprichter. Hij woonde er met Fré, zijn vrouw, en ze kregen er drie kinderen. De alleroudsten op Kali Jompo hebben mooie herinneringen aan Joke en Willy, de dochters met wie ze als kind in de rivier speelden en die een paradijselijke jeugd hadden. Daar kwam een abrupt eind aan door de Japanse bezetting. De bewoners herinneren zich nog dat Joke en Willy afscheid kwamen nemen om naar Nederland te vertrekken. Wat zij niet weten is dat Peddy werd gearresteerd door de Kempatai (vgl. de Gestapo) en dat Fré en haar kinderen in een Japans interneringskamp werden opgesloten. Na de oorlog zijn Joke en Willy in Surabaya tijdens het beruchte Gubeng transport vermoord door Indonesische vrijheidsstrijders en bleek Peddy te zijn doodgemarteld door de Japanners.

De Indonesische afhankelijkheid was abrupt en is nog steeds niet door beide partijen in zijn volledigheid verwerkt. Er was nooit een truth commission zoals die in Zuid-Afrika plaatsvond, maar het aantal boeken over onze gedeelde koloniale geschiedenis laat zien dat we er niet over zijn uitgepraat. Eerdere generaties zaten met trauma en zwijgen. Latere generaties hoorden de verhalen lijdzaam aan, als ze überhaupt verteld en herhaald werden, maar de generatie van Hollander en Francken onderzoekt, luistert, schrijft, verfilmt, begrijpt en vergeeft. Er moet gewerkt worden om tot dit eindpunt van heling te komen. Zo volgt de film het pad van loutering, van een catharsis die niet alleen de laatste eindjes van Kali Jompo bij elkaar knoopt maar ook plaatsmaakt voor een zuivering van onverwerkt leed aan beide kanten. Dit soort verhalen zijn nodig in een tijd van tribalisme en eenzijdige echo chambers. 




Volgens een regeringscommissie onder leiding van prof. dr. Jet Bussemaker hebben ongeveer twee miljoen Nederlanders nauwe banden met voormalig Nederlands-Indië, doordat zij, hun ouders of grootouders daar woonden en de turbulente periode van de Tweede Wereldoorlog en de dekolonisatie meemaakten, om uiteindelijk gedwongen te worden naar Nederland te (r)emigreren.

De publieke belangstelling voor documentaires op het gebied voor voormalig Nederlands-Indië is de afgelopen jaren sterk toegenomen - zelfs onder jongeren. Het succes van documentaires als Anak Indië (van Hetty Naaykens), Ze noemen me Baboe (Sandra Berens) en Sporen van Indië (Reda van der Putten) zijn daar voorbeelden van.

Het verhaal van een Nederlands familie en hun plantage en het leven op de plantage van de huidige bewoners zal velen van hen aanspreken. Het postkoloniale trauma bij deze Nederlanders, de visie van ‘het eigen lijden eerst’, kan botsen met het nieuwe postkoloniale denken over koloniaal onrecht. Daarover willen we na de vertoningen met betrokkenen praten.

Buiten deze groep groeit de interesse in de Nederlandse koloniale geschiedenis, vooral onder jongeren in Nederland.

Met de vertoningen en een impact-programma willen we ook de interesse wekken bij onderwijsinstellingen voor de vervolg-distributie op scholen en universiteiten in combinatie met lezingen. Joan Snellen van Vollenhoven (voormalig directeur van de Maritieme School in Amsterdam en expert op het gebied van de koloniale geschiedenis) wil hieraan kosteloos het voortouw nemen.